Rijetko se dešava da jedan trener prati generaciju igrača od njihovih dječačkih dana pa sve do najvećih trofeja u seniorskoj konkurenciji. Upravo to je slučaj sa Luisom de la Fuenteom, selektorom Španije, čiji put sa aktuelnom generacijom zvijezda traje već više od decenije.
Sve je počelo 2015. godine kada je De la Fuente osvojio Europsko prvenstvo za igrače do 19 godina. U tom timu su se nalazili Rodri, Unai Simon i Mikel Merino, igrači koji su danas stubovi španske reprezentacije i evropskih klubova najvišeg ranga.
Četiri godine kasnije, 2019. godine, De la Fuente je preuzeo generaciju do 21 godine i osvojio Europsko prvenstvo i na tom nivou. Tada su pod njegovom komandom bili Dani Olmo, Fabian Ruiz, Mikel Oyarzabal, Unai Simon, Mikel Merino i Ferran Torres, imena koja su se u međuvremenu izborila za mjesto među najboljima na kontinentu
Naredna stanica bila je 2020. godine, kada je De la Fuente odveo Španiju do srebrne medalje na Olimpijskim igrama u Tokiju. U tom sastavu su igrali Zubimendi, Cucurella, Pau Torres, Eric Garcia i Pedri, igrači koji su danas nezaobilazan dio priče o španskom fudbalu.
Ono što ovu priču čini posebnom jeste kontinuitet. De la Fuente nije samo prošao kroz različite selekcije, nego je sa sobom nosio isto jezgro igrača, gradeći povjerenje i poznavanje koje se ne stiče preko noći. Trenirao ih je kao dječake, a danas ih vodi kao igrače u zenitu njihove karijere na najvećim pozornicama svjetskog fudbala.
Upravo ta dubina poznavanja igrača, njihovih karaktera i potencijala, čini De la Fuentea jednim od najzanimljivijih primjera trenerskog razvoja u modernom fudbalu, jer malo ko može da se pohvali da je sa istom grupom igrača prošao put od juniorskih do seniorskih trofeja.
